Το κτήμα του θείου

7:33:00 AM A story behind 0 Comments

Αν έχω κρατήσει κάτι από την παιδική μου ηλικία, είναι χωρίς αμφιβολία, η επιλεκτική μνήμη. Το αγρόκτημα του θείου, δεν έχω ιδέα πού ήταν. Ή πόσες φορές πήγα. 

Δεν θυμάμαι αν είχε κάποιο σπίτι μέσα σε αυτή την έκταση, αν ήταν μακριά ή κοντά. 

Δε θυμάμαι αν είχε ζώα ή γείτονες. Ή ζώα γείτονες. 

Δε θυμάμαι αν πηγαίναμε κάθε καλοκαίρι, κάθε σαββατοκύριακο ή κάθε πρωτομαγιά. Θυμάμαι όμως, ότι τρώγαμε αμύγδαλα, πριν γίνουν αμύγδαλα. 

Και πως είχαν μια γεύση τόσο ξένη κι ένα χρώμα, το πιο ωραίο πράσινο. 

Θυμάμαι ότι το μεσημεριανό το τρώγαμε σε πλαστικά πορτοκαλί πιατάκια. 

Κι ότι είχα λερωμένα χέρια. 

Θυμάμαι ότι όλα ήταν κίτρινα. Ώχρα. 

Θυμάμαι την αδερφή μου με το μακό της αμάνικο μπλουζάκι. Είχαμε ίδιο. 

Και ίδια κοκκαλάκια στα μαλλιά. 

 Μα πιο πολύ από όλα, θυμάμαι την κούνια. Το ύφασμα. 

Κάθε παραμικρή της λεπτομέρεια. Το πως ακουγόταν. 

Τη μυρωδιά από το σίδερο στα χέρια. Το πόσο στριμωχνόμασταν με την αδερφή μου, κάνοντας χώρο για τους φανταστικούς μας φίλους. 

Ότι καμιά φορά είχαν μεγαλώσει πολύ τα χόρτα και μας γαργαλούσαν τα πόδια. 

Ότι χρειαζόταν να την σταματήσουμε μαζί για να κατεβούμε ταυτόχρονα. 

 Και κάτι παπαρούνες. 

 Θυμάμαι κάτι παπαρούνες.