25.
Έπαιξα με όλα μου τα παιχνίδια τουλάχιστον πενήντα φορές. Δεν έχουν τόση πλάκα πλέον και δε μου αρέσει που το λέω αυτό. Δεν είναι σωστό απέναντί τους, αλλά πως να το κάνουμε τα βαρέθηκα. Κάθε φορά που παίζουμε κάθονται εκεί, μαραμένα, μαρμαρωμένα, αμίλητα. Με την ίδια έκφραση. Σαν να μην τους ενδιαφέρει τίποτα από αυτά που λέω. Όποια ιστορία και αν τους λέω, αυτά εκεί, με το ίδιο ύφος, ή χωρίς ύφος. Είτε παίζω με την μπαλίτσα, είτε με το ποντικάκι, είναι το ένα και το αυτό. Καμία αντίδραση. Και λογικό, αφού παιχνίδια είναι λέει η μαμά. Ναι αλλά εγώ τα βαρέθηκα. Θα τα βάλω εκεί στη γωνία και θα τους πω να μιλήσουμε σήμερα κιόλας για τη σχέση μας. Θα τους πω ότι μπορεί να τα πετάξω. Μπορεί έτσι να αντιδράσουν, να φοβηθούν, να κάνουν κάτι. Θα τους πω ότι μεγάλωσα και ότι τώρα μπορώ να κάνω φίλους και οι φίλοι μου θα με αγαπάνε πιο πολύ από ότι αυτά. Και θα με ακούνε.
Και τότε ως εκ θαύματος, μπάλα, ποντικάκι, γατούλα και σκίουρος, γέλασαν ειρωνικά.
0 comments: