Πράξη-απραξία-πραγματικότητα
Το μυαλό μου στήνει παραστάσεις
Με σκηνικά θαρρείς κλεμμένα
Από τον πιο μεγάλο
Και ζηλευτό θίασο.
Ανάβει φώτα, ράβει κοστούμια.
Βάζει ηθοποιούς,
Πρωταγωνιστές λαμπερούς
Και αδικημένους κομπάρσους.
Βάζει μουσική στις σκηνές που θέλει.
Στις άλλες σιωπή, καπνό και κορύφωση.
Φέρνει από μηχανής θεούς
Και από θεούς και για θεούς
Μηχανορραφεί.
Στα καμαρίνια έχει κρυμμένα
Γέλια και κλάμματα.
Κι όταν θυμάται,
Τα σκορπάει με φειγ βολαν στους δρόμους.
Το μυαλό μου έχει ορίσει ταξιθέτες.
Και θεατές καλόγουστους
Που από χειροκρότημα γνωρίζουν.
Μόνο που βιάζεται λιγάκι το μυαλό μου,
Και δεν ξέρει το τρίτο κουδούνι
Πώς να περιμένει.
Μπερδεύεται μετά και ο θεατής
Και όταν πέφτει αυλαία,
Περιμένει.
ΦΥΓΕ.
0 comments: