9.
Δέκα χρόνια μετά περνούσε από το ίδιο σημείο.
Η πόρτα ήταν σπασμένη και με λίγη προσπάθεια μπορούσε κανείς να μπεί. Το σκέφτηκε.
Δεν είχε τίποτα να χάσει. Έσφιξε τα χείλη της και μπήκε μέσα σηκώνοντας ένα σωρό από σκόνη στον αέρα.
Η μυρωδιά θαρρείς και είχε μείνει αναλλοίωτη στο χρόνο. Το χρώμα στους τοίχους είχε γίνει γκριζωπό από την υγρασία. Οι καρέκλες ήταν ακόμα εκεί οι περισσότερες σπασμένες. Το βαμμένο ξύλο περιέγραφε με τα νερά του τις χιλιοειπωμένες ιστορίες. Στα τζάμια υπήρχαν ακόμα δαχτυλιές, αποτυπώματα μιας τελευταίας βραδιάς.
Έκανε ένα βήμα και σκόνταψε πάνω στην σόμπα. Μέσα της στέκονταν μισοκαμμένα τρία κεράκια. Τα άναψε. Με το λίγο φως, διέκρινε στη γωνία του μπαρ ένα πακέτο τσιγάρα και ένα σπασμένο φλιτζανάκι καφέ. Σήκωσε το βλέμμα, το ρολόι δεν ήταν εκεί.
Είχε αρχίσει να βρέχει.
ϊσως ερχόταν κάποια άλλη φορά. Έκανε να φύγει, παραμέρισε τον καλόγερο από μπροστά της και με μια αδέξια κίνηση παραπάτησε στην γερασμένη ραπτομηχανή. Σκούπισε τη σκόνη από το τζιν της και την προσοχή της τράβηξε το βιβλίο που στεκόταν ανοιχτό μπροστά της. Το πήρε στα χέρια της και διάβασε....
"Αναρωτιέμαι πώς καταλαβαίνει κανείς ότι ήρθε η ώρα να γράψει την αυτοβιογραφία του, τη διαθήκη του και ολα τα συναφή εγωκεντρικά έγγραφα. Μάλλον είναι η στιγμή που σκέφτεσαι ότι τίποτε άλλο δε μένει, παρά να τα βάλεις κάτω.Λευκό χαρτί .Καθρέφτης. Και έχεις την εντύπωση ότι πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή, μέχρι που φτάνεις στο τέλος και δεν ξέρεις πως να κλείσεις. Οπότε ασ’το. Δεν έχεις κατακλείδα. Ούτε αυτοί ζήσαν καλά. Ούτε εσείς καλύτερα. Κι έμεινες πάλι μόνος εσύ και ο φαύλος κύκλος σου. Νόμιζες θα ξεφύγεις με δυο σειρές και δευτερεύουσες προτάσεις. Για ξεκίνα. Ποια αρχή θα δεσμεύσεις για πρώτη. Δεν ξέρεις καν ποια δύναμη σε γέννησε. Έχεις κάποιες υποψίες αλλά κι αυτές..Αχ αυτές. Τόσο μεγάλες και ταυτόχρονα απειροελάχιστες. Τι σε έκανε παιδί και τι έφηβο; Έδωσες ποτέ απαντήσεις; Μα ποτέ δε ρωτήθηκες. Ο κόσμος του αυτονόητου. Τόσο απλά όλα. Πιο απλά. Ήρθες για να δώσεις και να πάρεις. Από ποιον; Σε ποιον; Κι εσύ που διάλεξες να αναπνέω, δώσε ένα σημάδι. Βοήθα, πως το λένε; Δε με καταλαβαίνεις. Δεν ξέρεις τι περνάω. Δεν είσαι κόρη εσύ. Δεν είσαι γιος. Δεν είσαι γονιός. Δεν είσαι στα καλά σου. Κρίθηκες εκ του αποτελέσματος. Είσαι ένας αριθμός , σχεδόν εξίσωση. Σχεδόν. Γιατί εξάλλου ποιος νομίζεις ότι είσαι ε; Δε σε έχω και ανάγκη. Αλλά πάντα σε είχα. Κλαίω τόσο πολύ για σένα. Και για σένα. Σε ονειρεύομαι. Κι όσο ονειρεύομαι σε βρίσκω. Άλλα και πάλι. Ο κύκλος , κύκλος".
0 comments: