Βασιλευομένη μαρμαρότης
Είχες δυο πέτρινες καρδιές
Αντί για πνευμόνια.
Κάθε που ανέπνεες
Ράγιζες και λίγο.
Και η πνοή σου έγινε λοιπόν
Ένα εκκωφαντικό καρδιοχτύπι.
Το χνώτο σου
Ξεφυσούσε χαλίκια.
Κι εγώ που σε αγάπησα,
Είπα να αναπνέω για σένα.
Μη μου σπάσεις για πάντα.
Πανέμορφε.
Μαρμαρωμένε βασιλιά.
Εσύ η άλωση, η σκλαβιά και η απελευθέρωση.
0 comments: